14-04-07

zaterdag 14 april - het leven zoals het is ...

Ik ben dichter gekomen, ontegensprekelijk. Of ik er blij mee ben, dat weet ik nog zo niet. Hij is niet wat ik gehoopt had, het tegendeel zelfs. Een hoge mate van bindingsangst, en het leven niet zo serieus nemen, dat zeggen ze. Maar ja, ze zeggen van mij ook zoveel, denk ik dan bij mezelf. Wat ik weet, is dat hij voorlopig geen huisje-tuintje-beestje-materiaal is, en dat schrikt me ergens wel af. Pas op, zei ze, ga, maar pas op, en zie dat je hart niet gebroken wordt, want hij is een hartenbreker. En dan denk ik, ja so what, ik ook. Maar tegelijkertijd maakt het me bang, voel ik me machteloos, besef dat ik hem niet bij de keel ga kunnen grijpen, en dat hij degene gaat zijn die grijpt, en me dan langzaam weer loslaat. Blijf eraf, zegt S., het gaat hetzelfde zijn als met T., nu ja, dat zei ze niet, maar dat dacht ze ongetwijfeld. T. heeft me gebroken, niet enkel mijn hart, maar mijn alles. Als ik denk aan de pijn die ik van hem heb gehad, het gevoel dat het werkelijk een leeg gat was, daar, diep vanbinnen, besef ik dat ik dat niet terug wil. Maar dan denk ik aan T. hoe hij nu is. Gelukkig, samen met een meisje dat compleet niet zijn type was, klein, gevormd, lief. Hij ging voor de bitchen, groot, lange benen, en vrank en vrij. En dan zie ik hem met haar, en hoor hem praten over haar, en dan denk ik, misschien is het echt wel liefde. Hij is veranderd, braaf geworden, misschien kan de man met de blauwe ogen dat ook wel, maar of ik de spil in dat proces ga zijn, dat weet ik nog zo niet. Het blijft natuurlijk maar ‘horen over iemand’ en het zou compleet fout zijn moest ik hem al zijn krediet afnemen, mijn zinnen van hem afzetten, en hem behandelen zoals iedereen anders. Maar het zorgt wel voor een zekere vorm van wantrouwen, een beetje emotionele afstand, een voorzichtigheid, die zeker op zijn plaats is. En wanneer het allemaal nog niet verwarrend genoeg is, krijg ik het gevoel dat die andere, die hem eveneens kent, mij meer dan graag heeft. Ik zit er misschien compleet naast, en zou het ook niet echt begrijpen, gezien de situatie waarin hij zit, maar zijn lichaamstaal verraad net iets te veel sympathie. En dat werkt verwarrend, en maakt me onrustig. Ik denk aan hem, en anders dan een paar weken geleden, en ik wil niet aan hem denken. Soms, heel soms, zou ik in een wereld vol vrouwen willen leven, of getrouwd zijn, geen verleidingen meer, of toch minimaal, en berusten in de situatie. Diep vanbinnen is dat natuurlijk helemaal niet wat ik wil, maar het zou me in ieder geval een rustiger mens maken. Die onrust in mijn hoofd, die muizenissen, verwarring, denken aan, vreet zoveel energie, en ik kan het niet stoppen, dat is het ergste. Mensen zijn moeilijk, dat weet ik al van kleins af aan, en ik ben moeilijk, dat is me dikwijls genoeg gezegd, maar ik vraag me af of het nu echt nodig is dat ik net al die moeilijke mensen schijn aan te trekken. Soort zoekt soort, daar ben ik meer dan ooit van overtuigd, maar soms zou ik willen dat ik was zoals B., of de andere B., oprecht rustig, en berustend in hun situatie. Ik wil berusten! Maar omdat het zaterdag is, en ik mezelf niet zou zijn als ik thuisbleef, ga ik er zo meteen toch een klein vonkje op geven, en op zijn minst trachten te berusten in mezelf, niet denken aan anderen, maar gelukkig zijn met wie ik ben, want al bij al is dat zo slecht nog niet, denk ik.

22:38 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

... Zijt er maar zeker van dat dat zo slecht niet is! En nee, zelfs als je getrouwd bent vind je die rust niet. Volgens mij heeft het meer me de aard van het beestje te maken dan met de situatie waarin je zit.

Gepost door: Elle | 14-04-07

De commentaren zijn gesloten.