12-04-07

donderdag 12 april - Een dubieus gevoel ...

Ik ben op, leeggezogen, kan bijna niet meer vooruit. Wat een dag. Paasvakantie, rustiger of zoiets zeggen ze dan. Niet dus. Het is niet normaal tegen welk tempo we werken en hoeveel we dan nog tekort komen. Maar nog één dag, en dan is het weekend. Een hels weekend alweer, maar ik kijk er zo naar uit. Ik heb de vibes nodig, goeie muziek, leuke en positieve mensen om me heen, die me energie geven. Echt zo nodig. Energie. Een beetje met een dubieus gevoel begin ik mijn weekend vanavond al, een klein beetje maar, omdat ik zo op ben, maar ik kan er niet onderuit, denk ik, zeg ik. Misschien kan ik het wel, maar wil ik niet. De kans dat ik de man met de blauwe ogen tegen het lijf ga lopen is klein, maar bestaat, en dat dwingt me buiten. Ik zou het me niet vergeven, dat hij er was, en ik niet. Typisch, altijd bang om iets te missen en daardoor maar doorrazen tegen 200 kilometer per uur. Ik stel me voor, dat hij er is, en het gevoel dat ik dan ga hebben, en enkel dat geeft me al instant een boost aan energie. Raar. Of niet. Maar ik stel me ook voor dat hij er niet is, want tenslotte weet ik ergens wel dat hij er niet bij gaat zijn, en ik weet, ook al bereid ik me voor, dat ik teleurgesteld ga zijn. Maar vanavond is een manier om dichter te komen, bij hem, om meer te weten te komen, over hem, en in te schatten hoe ik het spel het best kan spelen. Het voelt niet als een spel, maar toch, ik zal het moeten spelen. Ik weet het ondertussen, dat de liefde één groot spel is, van geven en terug wegtrekken, en terug een beetje geven, steeds meer. Ik wil het liefst gewoon alles ineens geven, maar weet hoe ik terugdeins als iemand dat bij mij doet. Dus nee, dat gaan we niet doen. Maar te voorzichtig zijn, is ook gevaarlijk, het creëert twijfel, en dat kan alles doodslaan. De gulden middenweg vinden, dat is hier duidelijk de boodschap, maar er is niets moeilijker dan dat. Goh, ik word gek, als ik aan hem denk. De gedachten razen door mijn hoofd. Hoe was zijn geur nu weer? Het timbre van zijn stem? Verbeeld ik me de wederzijdse appreciatie, affectie, whatever, of zit mijn gevoel er bonk op, en kan dit wel eens een blijvertje zijn. Op een moment dat ik er niet op zat te wachten, niet verwachtte, overvalt het me. Zou het liefde zijn? Of begin ik melig te worden? Is hij iemand die de bitch in mij kan omvormen tot een braaf schaapje, zoals G. zolang gedaan heeft, of heeft G. ervoor gezorgd dat ik dat nooit meer kan? Dat ik nooit meer zo intens zal kunnen houden van, de woorden van iemand die gekwetst is in haar alles, blijven rondspoken in mijn hoofd. En dan denk ik aan hem, de man met de blauwe ogen, en besef dat het zich hier vanbinnen allemaal, langzaam maar zeker, opent voor wat misschien wel een heel bijzondere man zou kunnen zijn …  

20:29 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wish Moge uw weekend gezegend zijn met een man met felblauwe ogen!

't Amusement!

Gepost door: Kurt | 13-04-07

De commentaren zijn gesloten.