09-04-07

maandag 9 april - Passie ...

Ik voel me een beetje verloren, vrijdagavond. Leuk gezelschap, maar weinig sfeer. Te groots allemaal, te commercieel, voor iemand zoals ik. En ik denk, denk aan het heerschap met zijn blauwe ogen. Wat zou hij aan het doen zijn? Denkt hij aan mij? Maar ik weet, dat mijn moment met hem nog wel komt en dat ik er nu vooral mijn hoofd niet over mag breken. Ik kan het me niet permitteren, heb een veel te zotte agenda om te zitten peinzen over hem. Nee, niet bij stil staan. Denken aan wat komt, dat wel. En hoe ik het ga aanpakken, dat ook. Maar niet denken aan hem in het hier en nu, dat is fout. Een rustige vrijdagnacht, dat wel dus. Op het saaie af. Hij, een andere hij, zit al weken achter me aan te lopen. Het maakt me boos. In alle talen heb ik al uitgelegd dat hij het niet voor me is. Waarom, vraagt hij dan. Waarom vind je hem wel leuk, waarom mag die en die je wel omarmen en je kussen op je volle lippen, waarom zij wel? Wel, tja, ik weet het niet. Omdat de rest er misschien niet op uit is me te versieren. Omdat het bij de rest vanzelf gebeurt, zonder aarzelen, zonder nadenken. Net zoals de mooie-ogen-man zo dicht bij kon komen staan zonder dat het geforceerd leek, al was het een heel artificiële situatie. Waarom ik dan niet? Wel, je bent niet echt mijn type. Je bent wel leuk, ontegensprekelijk, en je kan aangenaam zijn, maar er zijn geen vonken. Ik vertel hem, over die éne, die toevallige ontmoeting, die me doet inzien dat er echt wel mannen zijn aan wie ik kan denken op de huisje-tuintje-boompje-manier. Hij wil het niet horen, jaloers. Begrijpelijk, misschien wel. Wat dan het verschil is tussen hem en die andere. Hem ken ik toch veel beter? Ja. Inderdaad. Misschien is het dat wel. Ik ken hem veel beter, maar hij mij niet. Hij blijft maar doorgaan over hoe fantastisch ik wel ben, hoe leuk om naar te kijken, hoe aangenaam om naar te luisteren, hoe geweldig om bij te zijn. En dan kan ik maar één ding denken, je kent me niet. Hij kent me niet echt. En dat heeft maar één reden. Hij vertelt alleen maar over zichzelf, over wat hij doet, met wie, wanneer en hoe. Wat hij in het verleden heeft gedaan, waar hij naartoe wil in de toekomst and so on. En ja, mannen zijn egoïsten, en horen zichzelf graag bezig, maar als je daadwerkelijk geïnteresseerd bent in iemand, stel je vragen. En doet hij niet. Die andere, mister blue eyes, die behandelde me net als een zware misdadiger en bleef de vragen maar afvuren. Hij wachtte geduldig op mijn antwoord, waar ik telkens toch wel even over moest nadenken, want mijn intellectuele gewiekstheid is ver te zoeken wanneer hij in de buurt is, dan lacht hij, en stelt zijn volgende vraag, om weer te wachten, diep in mijn ogen te kijken, en te lachen. En dat is het verschil. Buiten dat de éne me met zijn looks alleen al van mijn sokken blies, en de andere niet, maar toch, het essentiële verschil zit hem toch ook daarin. Bovendien denk ik bij hem, de mooie blauwe ogen, ook aan de honderd-en-één dingen die ik hem wil vragen en kan ik me voorstellen dat ik uren met hem praat zonder uitgepraat te zijn. De andere, neen, daar zou ik nog geen uur mee aan de toog kunnen zitten zonder een paniekaanval te krijgen. Essentieel dus, interesse in elkaar. En ik ben zo geïnteresseerd. In hem, zijn wereld, zijn visies, meningen, zijn ‘zijn’, meer dan me ooit al is overkomen, denk ik, of ik hou mezelf voor de gek en pas zijn plaatje in het plaatje. Maar ik denk dus aan hem, en voel me leeg als ik het niet doe, tel de dagen letterlijk af en kan niet wachten tot ik weer mag verdrinken in zijn ‘zijn’, want het is meer dan die ogen alleen. Veel meer. Mensen zoals hij doen me stilstaan bij mannen zoals die anderen. Beseffen hoe hard ik ze eigenlijk niet in mijn buurt wil, maar ze telkens toch schijn aan te trekken. Beu ben ik het. Het was dan ook een verademing om me zaterdagnacht met mensen te omringen die me wel voor de volle honderd procent liggen. Mensen die zich op hetzelfde ritme begeven, leven volgens een apart patroon, 5 dagen dag, 2 dagen nacht. Nachtvlinders en dagmotten. Mensen wiens leven ook een beetje gek is, mensen die zelf een beetje gek zijn, maar toch teren op hun ontegensprekelijke verstand. Misschien mis ik dat ook bij die éne, de hooggeschooldheid, hoewel dat ongelooflijk slecht klinkt, of het passionele om met iets bezig te zijn dat je echt graag doet, zoals ik. Want heus niet al mijn vrienden zijn wat men noemt ‘hooggeschoold’, maar we delen wel allemaal hetzelfde, passie voor wat we doen. En dat is ook weer iets wat ‘hij’ dan weer zo hard heeft, passie, zijn ogen glinsteren nog meer als hij ziet wat hij ziet, het enthousiasme dat hij uitstraalt is bijna kinderlijk, en ik, ik kan niet anders dan meegaan met zo iemand …    

21:41 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

beeeel me, schrijjjjjjjjjjjjf me !! ltmvlgtswtn !

Gepost door: frank | 09-04-07

Ja ... Ongelofelijk hoe concreet en spot-on je de dingen kan weergeven!
Prachtig!
In ieder geval, veel succes en piekergenot ...

Gepost door: Kurt | 10-04-07

De commentaren zijn gesloten.