05-04-07

donderdag 5 april - Aftellen ...

De zon schijnt, en ik ben blij, ik lijk wel een kind, soms. Maar de zon schijnt dus, en dat maakt me blij. Niet dat ik er veel van zie, laat staan van kan genieten, maar toch, het stemt een mens gelukkig. Niet dat alles perfect loopt, verre van. Problemen op het thuisfront, discussies en conflicten, stress op de werkvloer, overload, en spanning met J. Hij krabbelt nog maar eens terug, voor de tienduizendste keer, gek word ik ervan. Het doet me denken. Hoewel ik soms wil geloven dat hij het wel kan zijn, weet ik diep vanbinnen dat hij het niet is. Echt te braaf, te lief, te huiselijk, te warm. Het doet me denken aan wat ik dan wel zou willen, welk type me helemaal gek maakt van verlangen, en dan bedoel ik niet die oppervlakkige geile kriebels, maar echt denken aan, dromen van, dichtbij willen zijn. Dag en nacht. Puur fysiek is het duidelijk, het moet iemand zijn die langer is dan me, een stuk, liefst een groot stuk, zodat ik me beschermd voel. Hij zou lichte ogen moeten hebben, liefst van dat hemelsblauw, waarin ik mezelf verlies. Zijn haar moet een beetje warrig zijn, niet onverzorgd, maar warrig. En hij moet er gewoon staan. Letterlijk, met zijn beide voeten op de grond, en liefst vlak voor mijn neus. Qua karakter moet hij een tikkeltje rebels zijn, onconventioneel, speciaal, en hij moet dit uitstralen. Ik besef dat J. dit allemaal niet is. Niet zo groot, geen blauwe ogen, proper kortgeknipt haar, en al zeker geen rebel. Hij is mijn maatje, en seks zou alles maar verknoeien, want ik weet wat ik weet, en dat is dat hij het toch wel niet is, ondanks onze speciale band. Jammer. Maar ik laat het los, weet van mezelf dat ik gelukkig ben, zo, zoals het nu is. En ja, soms voel ik me alleen, soms wil ik iemand om naartoe te gaan, om de warmte te voelen en weten dat de ander, onvoorwaardelijk van je houdt. Maar onvoorwaardelijk, bestaat dat dan, denk ik dan. Is dat niet iets tussen ouder en kind? Kan je iemand echt zo graag zien, iemand die niet van je eigen vlees en bloed is, zomaar, omdat hij of zij is zoals ze zijn? En dat brengt ons dan weer bij het waarom we houden van iemand. Houden we van hen omdat zij van ons houden? Omdat we bang zijn dat we ons leeg voelen zonder houden van en gehouden worden van? Of is het niet uit eigenbelang, en kan liefde echt zo puur en zuiver zijn, bijna een instant gevoel? Houden van een karma, een uitstraling, onvoorwaardelijk. Of is dat dan meer verliefdheid? Ach, al die hersenspinsels, wat een gedoe. Ik denk altijd, ik weet het wel wanneer het zo ver is. Deze namiddag, en hiermee wil ik niet zeggen dat het zo ver is, stond hij ineens voor mijn neus. Een tikje verward, grappig, nonchalant. Zeker niet conventioneel. Lang, leuk, met de meest prachtige blauwe ogen die ik ooit al gezien heb, en geloof me, ik heb er al wat gezien. Warm, ik heb het ineens warm. Het is lente, dat zal het wel zijn. Hij lacht, warm, en ik ga er nu echt aan. Warmte, in me, rond me. Raar. Een echte coup, zoals ik er in geen tijden meer één heb gehad. Niet iemand graag hebben omdat je ze kent, omdat je ze gewoon bent, maar pats boem, uitstraling, en vallen. Ik ben blij, dat ik even kan wegvluchten van hem, kan schitteren in mijn eigen omgeving. Af en aan, kom ik hem tegen. Hij is lief, dat valt me direct op. En anders. Een durfal, denk ik. Hij komt, in wat ze noemen, mijn persoonlijke sfeer, en dus gevaarlijk dicht bij me. Onze schouders raken net niet, zijn lippen zijn zo dicht dat ik me niet eens ver zou moeten rekken om ze te kussen, zijn ogen zo dicht dat ik er bijna niet in kan kijken zonder de vorm van zijn iris te zien. Ik trek niet weg, kan niet, wil niet en voel me op een rare manier veilig bij iemand die ik net ken en ook niet ken. Als hij lacht kan ik niet anders dan teruglachen, en ik voel me stralen, verbranden vanbinnen. Man, wat is dit? Hij loopt dicht tegen me, heel de tijd, en ik kan geen stap verzetten zonder dat hij zich mee verplaatst. Het geeft me echter geen lastig gevoel, integendeel, heel veilig en warm. Ik vraag me af, of hij het ook voelt, of dit zijn normale manier van doen is, en ik hoop, heel hard, van niet. Binnenkort, ver weg binnenkort, maar toch binnenkort, zie ik hem terug en ik heb nu al een groot rood kruis op mijn kalender gezet. Aftellen ga ik doen, de dagen. En nu, nu enkel maar denken aan zijn nabijheid, en die prachtige blauwe ogen. Ik vraag me stilletjes af, is hij degene die ik verwachtte?           

21:04 Gepost door A girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

NOG STEEDS EVEN LEEG!

Gepost door: IKKE | 06-04-07

hoi, ik ben 1m40, weeg 98kg, ben blind. Maak ik een kans om op je trendy sixtiespapier te palken(blinde typfout) ? Bel me, schrijf me, laaaat me vlug iets weten !!

Gepost door: franky | 07-04-07

De commentaren zijn gesloten.